***

Lubie sobie czasem "pobłądzić" po blogach, bloxach i innych blogspotach. Widzę wtedy jak wszyscy jesteśmy od siebie różni i jednocześnie tak cholernie podobni. "Widziałem" dziś w sieci kilka osób ze swojego otoczenia. Każda z tych osób mogłaby być tą realną z "pobliża" mnie. Pewnie w ich "realnych" głowach kłębią się wieczorem takie same myśli, jak te przeczytane. W przejawie swoistego napięcia i obawy przed byciem wykrytym mógłbym nawet pomyśleć, że to "oni". Wszyscy piszemy o podobnych rzeczach - czasem wręcz wyglądamy bratnio i patrzymy na siebie z uśmiechem z ukrycia. Pewnie często też z politowaniem. Niektóry ubierają swoje myśli w zmyślne historyjki, które lepiej lub gorzej się czyta. A niektórzy piszą prosto z mostu - z cytatami i prostolinijnie. Każdy ładuje swoją dawkę szczerości w różnej formie i w różnym ubraniu. Ja też - mimo chęci muszę czasem ukryć się pod cienkim płaszczem. A czasem mam straszną ochotę tak zupełnie się rozebrać. Do naga. I poddać się ocenie. Nie chodzi tu o pisanie nieprawdy, bo to byłoby zniewagą dla czytających, ale stopień w którym jestem skłonny pokazać innym swoją rzeczywistość, otoczenie, sytuacje, które napotykam i to jak na nie reaguję. Zastanawiam się, czy to, że każdy z nas filtruje trochę swój ekshibicjonizm przez sitko tzw. przyzwoitości czy poczucia prywatności, nie zniekształca naszego obrazu w oczach innych. Gdzie JA jestem w tym wszystkim? Chyba jestem w stanie napisać tu WSZYSTKO co czuję i podać okoliczności wydarzeń. Bo widzę jak to jest ważne, żeby lepiej się zrozumieć. W końcu to nie jest tylko pisanina z powodu lubowania się w czytaniu swoich słow. Tworzy się obraz i staram się, żeby był jak najbardziej prawdziwy. Większość z tych, których zalinkowałem jako "Podglądanych" poznałem jako ludzi, którzy mają swoje "okoliczności". Pytam ich "co słychać" nie dlatego, że jestem ciekawski. Tylko dlatego, że to te okoliczności pozwoliły mi ich lepiej zrozumieć - dlatego ich czytam i wracam na te strony patrząc czy coś napisali. I myślę sobie, że gdyby nie te "okoliczności", które pozwolili mi poznać, mógłbym zniekształcić sobie ich obraz w mojej głowie. Mógłbym źle zrozumieć to, co piszą i pomyśleć o nich nieprawdę. Zdarza mi się usłyszeć, że jestem fantastyczny równie często jak zdarza mi się usłyszeć, że jestem nieźle zjebany i przykry. Ale czy po przeczytaniu kilku ostatnich postów u kogoś mogę mu powiedzieć, co mi się wydaje, że widzę? Przecież nie znam okoliczności. Sam nie jestem ani zjebany ani fantastyczny. A w postach - tak jak w życiu - czasem ma się dobry humor, a czasem zły. Czasem się płacze, a czasem rzuca "kurwami". A czasem się pisze, bo ma się ochotę coś napisać, bo np. właśnie przed chwilą grzebało się po blogach. Poza tym przecież każdy ma w swoim życiu swój osobisty "stopień nieszczęścia". Nie wszystkie one są równe. Staram się o tym pamiętać, kiedy mi się zdarzy "pobłądzić" po blogach, bloxach i innych blogspotach.