Nawet

Codzienność przybrała wymiar wprost bezbrzeżny. Wylewa mi się całą tęsknotą. Zaczęła objawiać się somatycznie, a to staje się niebezpieczne. Wyglądając przez okno, w oczach mam odruch wymiotny. Zaciskam dłonie jako reakcja na ból gdzieś w środku. Jak przemnożę ilość wysłanych sms-ów przez ilość myśli to wychodzi mniejszy rachunek za telefon żony. Taka pokrętna matematyka.

Jedynym sensownym momentem stała się jazda samochodem do/z biura, kiedy w kółko puszczam to:



Jest jakaś magia w tym kawałku i jego słowach...
Dajcie mi się położyć i proszę - nie budźcie
Nie ma świętości i nikt mnie nie uratował

Ktoś napisał: "trzeba się chwytać tego, co namacalne". Rada uniwersalnie brzmiąca...
- spotkania ze znajomymi - nie działa, ciężko się skupić na jakiejkolwiek sensownej rozmowie
- wycieczki w weekend pod pretekstem sprawienia dziecku radości (zoo, parki w promieniu 200 km, zorganizowane miejsca rozrywki) - tak ulotne jak jego krótkoterminowy uśmiech (bo on jako fatalista wie że trzeba będzie wrócić do domu a ja nie moge się pozbyć myśli o czymś innym)
- alkohol - krótkotrwały kolega
- coś "dla siebie":


Może zadziała na jakiś czas - mam tam daleko więc można będzie oddać się kilku godzinom muzyki i patrzeć jak kawałek kraju ucieka za szybą...

Nawet nie mam myśli. Same uczucia.