Bez powodu

Słuchałem całym dzień Chopina. Tak naprawdę to nigdy go nie lubiłem za specjalnie, bo dysonans dźwięków jednoinstrumentowych nie przemawia do mnie. Ale udało mu się stworzyć kilka naprawdę łamiących serce utworów...

Po całym dniu wracam do domu. W "międzyczasie" syn dzwoni do mnie upewniając się jak zwykle, że będę w domu niedługo. Zawsze się martwi... Ale dziś jest weekend. Nie nocuje w domu. Jestem sam i mam zamknięte oczy. Wyłączam telefon. Nalewam wodę do wanny. Rozbieram się i patrzę na siebie w dużym lustrze. Nim zdążę zastanowić się na upływającymi latami wchodzę do nieznośnie gorącej wody. Mija prawie 90 minut. A Chopin ciągle gra mi w głowie. Miesza mi się obowiązek z potrzebą uwolnienia się. Nie wiem, co jest dobre, a co złe. Za dużo tego. Jestem prostolinijny. Wręcz prostacki. Nie przemawia do mnie metafora ukrytej złośliwości. Zawsze spływa gdzieś pomiędzy klawiszami lub strunami instrumentu na którym wygrywają muzykę, której akurat słucham.

Wychodzę wreszcie. Człowiek po gorącej kąpieli jest jak oczyszczony. Słodki smak tytoniu owocowego wypełnia mi płuca. Usmiecham się. Zupełnie bez racjonalnego powodu.