O jedzeniu

W wieku wczesnoszkolnym mamy różne marzenia na temat własnych upodobań i przyszłości. Ja zawsze miałem 2 - będę zawodowym żołnierzem lub kucharzem. A najlepiej oboma na raz. Jak, nie przymierzając, Steven Seagal, który w wielu "bylejakich" filmach grał cenionego i bynajmniej nie "bylejakiego" kucharza z magiczną ręką do patelni i gdzieś w środku fabuły okazywał się człowiekiem o nieprzeciętnej inteligencji, uzdolnieniach taktycznych i nie-do-zajebania w sztuce sprawnego unieszkodliwiania. Jakby nie patrzeć - idealny wzór dla młodego człowieka płci męskiej. Tym bardziej dla mnie - w końcu łączył miłość do przygotowywania potraw, jedzenia samego w sobie i wykorzystywania w walce złości innych przeciwko nim samym.

Marzenia nie pozostały tak całkiem w sferze impulsów elektrycznych błądzących po mózgu - spędziłem kilka lat w przedziwnej szkole o wojskowej naturze, gdzie oddałem mnóstwo strzałów z wielu rodzajów broni niedostępnych dla zwykłego śmiertelnika, poznałem smak zapieprzania w pełnym rynsztunku po pewnym słynnym poligonie, którego nazwy dla przyzwoitości nie wspomnę (ale mężczyźni i tak pewnie wiedzą o który chodzi) i tym podobne bzdury... Zaś moim najlepszym kolegą w pewnej szkole cywilnej był potem absolwent szkoły gastronomicznej a z wiekiem ulubionym kanałem TV stała się KuchniaTV.

Jaki z tego wniosek? Nie wiem. Może taki, że największemu wrogowi przyrządzę krewetki na ostro (w końcu mam ambicje kucharskie), które - jak się okaże następnego dnia - okażą się trujące i facet będzie zdychał w męczarniach przez 2 tygodnie nim przewiozą go do domu pogrzebowego w dębowym opakowaniu (w końcu mam ambicje wojskowe - nie wybaczam zdrady i jestem mściwy jak jasna cholera).

Niczego nie chciałem przez to powiedzieć. Byłem chwilę chory i czułem wielką potrzebę napisania posta. Ekshibicjonistycznego (to zdanie do Ciebie Mojra - za dużo ukrywasz za metaforami - mów częściej wprost). A ponieważ dziś jest niedziela i jak zwykle nie mam nic do roboty - postanowiłem poświęcić poł dnia na przygotowanie czegoś do jedzenia. Dlatego właśnie nie będę nigdy kucharzem - babranie się w tym gównie daje mi tak wielką przyjemność, że przygotowanie 2 kg kurzych skrzydełek w ostrym cieście zajęło mi poł dnia. A powinno ok. 2 godzin. Ale lubię usiąść i pomyśleć czego jeszcze chcę dodać do płynnego ciasta, w którym potem je obtoczę przed smażeniem. To naprawdę wielka przyjemność. Samo przygotowanie ciasta zajęło mi 1,5 godziny. Dlatego nigdy nie zapraszam gości :) Zdechliby z głodu. No chyba że lubicie pomagać w kuchni. Wtedy zapraszam serdecznie. Nie otruję Was - buty z czasów wojskowych i zajebisty drogi nóż schowałem dawno temu w szafie. Może kiedyś dam go synowi...

PS. Oto "moje" skrzydełka w czerwonym cieście - żeby nie było, że ściemniam

1. Przy smażeniu

2. Ready to go - z potrzebnymi dodatkami