Uważaj na sny - jeszcze się spełnią...

Uwielbiam czarne garnitury. I czarne koszule. W stroju oficjalnym łatwo mnie rozpoznać, bo nigdy nie zakładam jasnych koszul. Zawsze są czarne. Nawet do czarnych garniturów. Daje mi to poczucie pewności siebie. Pewnie bierze się to z tego, że kiedyś usłyszałem coś w tylu - o kurwa ależ ty poważnie wyglądasz. W końcu miło być uznanym za "poważnego" człowieka... Bardzo lubię też grywać w Darts. Gra dla skupionych i dokładnych. Nie zawsze mi wychodzi, ale... Dobra zabawa. Mam też grupę przyjaciół - nie widzianych od lat - jak każdy z nas chyba. Kiedy za młodu byliśmy w stanie oddać za siebie życie - a teraz nie stać nas nawet na jeden telefon.

W sali ze szwedzkim stołem zebrało się kilkunastu facetów w czarnych garniturach. Wśród rozmów o starych czasach i o tym ile kto teraz zarabia słychać tylko jeden kobiecy głos. Śmiech. Oznaka dobrej zabawy. Nie wiem dlaczego nie ma innych kobiet. Wszyscy - niby gentlemani bez podtekstów, a jednak każdy z zainteresowaniem zabawia swoim towarzystwem i dowcipem kobietę w czarnej sukni. Siedzi na antycznym fotelu. Chciałoby się powiedzieć za Stuhrem - późne rokokoko. Wyrzeźbione pracowicie ręką rzemieślnika poręcze i tapicerka we wzory. Miękka, ale na sprężynach. Kobieta jest śliczna. Ma długie włosy i śmieje się tak słodko... Kiedy wybucha radością jest taka pozbawiona wulgarności i "alkoholowej" radości dzisiejszych czasów... Na szyi ma elegancką aksamitkę ze srebrnym wisiorkiem... Wygląda jak... suka. Rasowa suczka - obiekt pożądania psychicznego i fizycznego. Zęby zaciskają mi się na same, kiedy zerkam na tą rozbawioną gawiedź podjadając coś ze stołu i udając, że w ogóle nie interesuje mnie ta adoracja. Choć patrzę łagodnym spojrzeniem - myślę o bardzo gwałtownych uczuciach. Wszyscy mężczyźni to moi przyjaciele. Flirtują niepostrzeżenie z kobietą, z którą tu przyszedłem.

Nagle ktoś wpada na zupełnie abstrakcyjny pomysł. Zaczynają grać w "darts". Tyle tylko, że gra polega na rzucaniu lotek w roześmianą kobietę na krześle. Rzucają raz za razem, każdy po kolei. Żaden z nich nie trafia. Lotki wbijają się w ścianę dookoła jej głowy. Aż przychodzi moja kolej. Hej - no dawaj - to impreza - bawimy się - twoja kolej stary... Uśmiechniete twarze zachęcają mnie do rzutów. Wszyscy są tacy zadowoleni... Łącznie z Nią - siedzi na krzesle przy ścianie, a wokół niej powbijane lotki - Harrows z ostrymi końcami, na milimetry od jej ślicznej głowy... Czuję się jak w horrorze. Wszyscy się śmieją i popijają drinki - a mnie ogarnia zimno. Zawsze mi zimno, kiedy się denerwuję... Mam zimne dłonie i zaczynam drżeć niepostrzeżenie. Ktoś podaje mi lotki. Lubię lotki. Często grywam. Jestem z tych, co przychodząc do knajpy wyciągają własny zestaw, który przez kolejne kilka minut podlega procesowi rozpakowania z pudełeczka, składania i pielęgnacji - układania skrzydełek - wymianie o-ringów, itp... Ale tym razem mam serdecznie w dupie, co mi dają. Udaję zmieszanego, niechętnego, jak uczeń nieprzygotowany do zajęć. Boże, niech oni się ode mnie odczepią. No dalej stary - rzucaj - wszyscy już rzucali. Jakoś kurwa nie zauważyłem - wpatrzony w tą roześmianą buzię... Wszyscy patrzą na mnie. Wszyscy. Czekają, jakbym tym rzutem miał zbawić świat i uratować ziemię od zagłady. I zostać błogosławionym Brucem Willisem z Armageddonu. Boże - ja nie mogę. Czuję, że nie uda mi się wywinąć. Zaczynają mi się trząść dłonie. Mam prawie łzy w oczach - widzę w wyobraźni jak rzucam lotką w Jej stronę i... - oczywiście trafiam. W policzek. Krew zaczyna płynąć i spływa na tą śliczną aksamitkę. Nie mogę rzucać! Bo trafię! Ja nie mogę rzucać! Boże - zrób coś...
Potem widzę tylko zawiedzioną twarz starego przyjaciela - lekko drwiącą, który z miną zimnego profesjonalisty zabiera mi z dłoni lotki i ostentacyjnie rzuca w stronę krzywo uśmiechniętej kobiety. Nie trafia. Ona nawet nie przymyka oka, kiedy lotka leci w stronę jej oka i ląduje na mikrometry od jej głowy wbijając się w ścianę. Tylko patrzy na mnie. Jakbym był najważniejszy. I najbardziej zawiódł.

Obudziłem się. Po 2 godzinach. Pomyślałem, że to tylko pomieszanie uczuć, które gdzieś w głowie kłębią się ukradkiem u każdego i dają swój wyraz w marzeniach sennych. Ktoś mi podrzucił mi interpretację - bardziej nastawioną na związek z faktami. Może ma rację - może nie. Szkoda, że jednak nie mogę oprzeć się wrażeniu, że co w tym jest. Łatwiej jest nie wierzyć. A ja przecież tak lubię iść na łatwiznę.